Training Linkedin – summerschool!

Training Linkedin – summerschool!

Linkedin-Trainingen Aefke ten HagenWil jij nu ook eindelijk eens weten wat je op Linkedin kunt doen behalve klakkeloos mensen toevoegen en uitnodigen? Doe mee aan mijn training Linkedin!

 

 

Maandagavond 25 juli van 20:00 – 22:00 is het zover.

Voorwaarden
Een vereiste is dat je een profiel hebt en je eigen laptop meeneemt. Vooraf bekijk ik jouw profiel en je krijgt van mij persoonlijke feedback. Tijdens de training gaan we in op LinkedIn; wat kun je er nou eigenlijk mee, meer dan klakkeloos mensen toe te voegen?

Wat kost dat dan wel niet?
Ik vraag een vrijwillige bijdrage voor de koffie/thee en tijd.

Meedoen?
Ik heb een ruimte gereserveerd in Hart van Hoograven tegenover AH Goylaan in Utrecht). Wil je meedoen? Stuur dan een mailtje naar Aefke@allesstaatopinternet.nl en neem op deze avond je eigen laptop mee. Je bent van harte welkom!

Sociale media zijn goed voor het milieu

Sociale media zijn goed voor het milieu

green social media
‘Wat is de kracht van sociale media?’,  hoor ik geregeld tijdens trainingen.

Die vraag voelt een beetje alsof ik social media moet verdedigen. Alsof ik moet laten zien dat het echt werkt. Sociale media hebben geen kracht. Zonder mensen zijn alle platforms leeg. Maar een eenvoudige weggeefgroep op Facebook kan leiden tot verbinding in een wijk, sociale cohesie en milieuvriendelijkheid. Maar niet zonder mensen die daar als drijvende kracht achter zitten omdat ze er iets moois van willen maken.
Probeer. Durf. Gebruik. Sociale media is er voor iedereen.

Lees meer over de kracht van mensen die sociale media inzetten. 

Mediawijsheid in de psychiatrie: internetgebruik niet verbieden maar begeleiden

Mediawijsheid in de psychiatrie: internetgebruik niet verbieden maar begeleiden

psychiatrie mediawijsheid blog Aefke ten Hagen

 

 

 

 

 

De geestelijke gezondheidszorg heeft nog geen beleid voor internettoegang. De gesloten afdeling lijkt afgesloten van de buitenwereld, maar dan alleen in fysieke zin. Laatst las ik een column van Greetje Paaij in de NRC. Ze schrijft: “Mijn dochter is daar slachtoffer van. Zij zit op de gesloten afdeling van een psychiatrische instelling en zet niets verhullende foto’s op Twitter en Facebook met provocerende teksten eronder. Zij ziet zichzelf als ‘aso-bitch onder de rappers’ en vraagt om ‘een nacht los te gaan’. De kliniek wist van niets.”

Schrijnende onwetendheid

Het is een schrijnend voorbeeld van onwetendheid in een sector die beter moet weten. Als iemand op de gesloten afdeling zit in een psychiatrische kliniek, wordt dat gedaan om die patiënt te beschermen. Zodra er dan wel, zonder toezicht, gebruik kan worden gemaakt van internet, kan het flink mis gaan. Zo kunnen manische mensen rustig verdergaan met grenzeloos shoppen bij Zalando. Mensen die chronisch aandacht tekortkomen, kunnen op Facebook blijven ronddolen om zichzelf te profileren.

Het volledige blog is te lezen op de website van Mediawijzer.

‘Was het een leuk feestje gisteren?’

‘Was het een leuk feestje gisteren?’

Facebook Was. Het. Een. Leuk. Feestje. Gisteren.
De teleurstelling droop langs elke letter van de zin.
Maar het was ook niet wat ze wilde vragen. Onderstaande woorden konden dan ook niet uitblijven.

‘Waarom was ik eigenlijk niet uitgenodigd?’

Au. De man stamelde. Iets als in ‘we wilden het klein houden’ en ‘het was zíjn feestje en hij wilde dat zo’.

‘Ik snap het al’, zei de vrouw. ‘Het was alleen voor plebs’.
‘Klopt’, zei de vader van het ongeveer zesjarige jongetje die elkaars hand vasthielden. ‘Niks voor jou’.
De vrouw lachte dapper. Deed alsof ze het een leuk grapje vond.

Toen de vader en het jongetje doorliepen, zei ze tegen haar vriendinnen:
‘Ik las het op Facebook. Ze hadden een feestje en…’

Natuurlijk vinden mensen het fijn als ze ergens bij horen. Het liefst worden we voor alle feestjes uitgenodigd. Al zeggen we dat dat niet zo is. Iedereen wil in een kring zitten op een verjaardag. Of gezellig naar een kinderfeestje en van tevoren bedenken wat je de jarige gaat geven. Want iedereen wil ook goed voor de dag komen. Mensen willen elkaar laten zien: ‘kijk eens! Ik heb het goed’.

Soms worden we niet uitgenodigd voor een feestje. We kunnen ons afvragen of het leuk is om te lezen dat anderen een feestje vieren waar jij niet bij hoort. We kunnen ons ook afvragen of dat iets met Facebook te maken heeft. Natuurlijk is het nu makkelijker om te zien dat er feestjes worden gevierd. En je weet dan ook heel goed of jij daar wel of niet bij hoort. Maar ergens bij willen horen, hoort bij de basisbeginselen van de mens. Mensen halen daar een stuk zelfwaardering, zelfvertrouwen vandaan waardoor ze zich happy voelen. Als je dus merkt dat je ongelukkig wordt van ‘al die blije mensen’ op Facebook, realiseer je dan dat iedereen de behoefte heeft om ergens bij te horen. En dan ook het liefst waardering en respect ontvangen van anderen. Dus druk maar gewoon op die like-button. En mocht je al die feestjes helemaal niet trekken, dan haal je toch gewoon die app van je telefoon. Of je drukt op de mute-knop van chronische feestneuzen. Maak er vooral voor jezelf een feestje van.

Muteknop Facebook alles staat op internet

 

Schelden op Whatsapp

Schelden op Whatsapp

whatsapp alles staat op internet

Respectloos. Dat ben je als je geen of te weinig respect voor een ander hebt. Sommige mensen vinden dat anderen respect verdienen vanwege hun functie, zoals politieagenten of brandweermannen. Anderen verdienen respect op grond van hun status. Respectloos ben je ook als je iemand uitscheldt op WhatsApp. Als je in je eigen, veilige omgeving, afschuwelijke woorden naar iemands smartphone slingert. Volgens mij is respect niets meer of minder dan iemand in zijn waarde laten. Iedereen verdient respect. Iemand respecteren wil zeggen dat je rekening met iemand houdt, hem of haar accepteert en de ruimte laat om zichzelf te zijn. Zowel online als offline. Respect wordt vaak verward met bewondering: ‘Respect man!’

Zes pittige lesuren

Laatst gaf ik les op een school. Zes brugklassen hadden een themadag over mediawijsheid. Ik had me voorbereid op zes pittige lesuren. Uren waarin de orde bewaakt moest worden, leerlingen te laat en onverschillig binnen zouden lopen. Momenten waarop ik de les even stil zou moeten leggen omdat niemand luisterde. De brugklassers zouden niet van hun mobieltje af te trekken zijn en onderling grinniken om dat wat er op hun schermpje te zien was.

In plaats daarvan waren alle leerlingen op tijd. Ze leverden hun telefoontje in bij de juf, die ze in een grote bak deed. Niemand protesteerde. In één van de zes lessen zat er een jongen op zijn iPad te kijken. ‘Wil je die zometeen even wegleggen?’, vroeg ik.
‘Sorry mevrouw’, zei hij terwijl hij de tablet weglegde.

Menslievende mediamakers

Tijdens de lesuren wisten de leerlingen te vertellen dat online schelden net zo respectloos is als in real life. Ze stuurden allemaal geen filmpjes door waarop geweld te zien was. Als ze een foto online wilden zetten van iemand anders, zouden ze dat altijd eerst vragen. Feiten werden gecheckt en ze zouden op internet nooit onzin verkopen. Iedereen zou eerlijk zijn. Ik had zes klassen vol menslievende mediamakers getroffen.

Uitschelden op de whatsapp

Dat het in de klassen niet altijd rozengeur en maneschijn was, bleek even later. Tussen twee lessen door kwam er een jongetje naar me toe, samen met zijn docent. Hij wilde me iets voorleggen. ‘Gisteravond kreeg ik ineens allemaal Whatsappjes van vreemde kinderen’, vertelde hij. ‘Ze scholden me uit voor K-mongool’.

Ik weet dat er online gepest wordt en ook dat er pittige termen de cloud door vliegen. Een scheldend kind zit natuurlijk veilig achter zijn eigen smartphone en de ander kan niet terugslaan. Toch schrok ik ervan. Ik sprak er even met hem over en vroeg hem of hij zijn ouders wilde inlichten. Dat wilde hij. Nog enigszins van mijn stuk, startte ik met de volgende les.

Het nieuwe tongzoenen

In de docentenkamer ving ik later op dat de meeste leerlingen het de normaalste zaak van de wereld vinden om naaktfoto’s rond te sturen. Dit wordt ook wel ‘het nieuwe tongzoenen’ genoemd.  Ik kan niet voor anderen spreken, maar weet wel dat ik het niet normaal vind. Wij moeten onze kinderen beschermen. Het puberbrein is er nog niet voor gemaakt om consequenties op de lange termijn in te kunnen schatten. Een puber realiseert zich echt niet dat het niet handig is om een naaktfoto rond te sturen, laat staan dat hij zich realiseert wat het met de ander doet. Kinderen en jongeren moeten het van ons leren. Als wij het al normaal vinden dat er gescholden wordt op WhatsApp en dat er naaktfoto’s rondgestuurd worden, wat leren wij hen dan over (online) respect? Sexting is onuitwisbaar. Net zoals een tatoeage. Wij moeten jongeren daarop wijzen, in plaats van het ‘normaal’ te vinden dat er een sexy foto van je 14-jarige dochter op internet rondzwerft. Vaak hoor ik: ‘Maar jongeren doen er zelf heel normaal over’. Natuurlijk doen zij zichzelf stoerder voor dan ze zijn. Dat deden wij vroeger ook…

Bewondering voor de jongen die naar me toekwam om het WhatsApp-probleem voor te leggen. En bewondering voor alle kinderen van nu. Opgroeien in een tijd met zoveel mogelijkheden, digitaal of niet, is geweldig. Maar het kan ook knap lastig zijn.

 

Deze column is ook verschenen op mediawijzer.net