‘Was het een leuk feestje gisteren?’

‘Was het een leuk feestje gisteren?’

Facebook Was. Het. Een. Leuk. Feestje. Gisteren.
De teleurstelling droop langs elke letter van de zin.
Maar het was ook niet wat ze wilde vragen. Onderstaande woorden konden dan ook niet uitblijven.

‘Waarom was ik eigenlijk niet uitgenodigd?’

Au. De man stamelde. Iets als in ‘we wilden het klein houden’ en ‘het was zíjn feestje en hij wilde dat zo’.

‘Ik snap het al’, zei de vrouw. ‘Het was alleen voor plebs’.
‘Klopt’, zei de vader van het ongeveer zesjarige jongetje die elkaars hand vasthielden. ‘Niks voor jou’.
De vrouw lachte dapper. Deed alsof ze het een leuk grapje vond.

Toen de vader en het jongetje doorliepen, zei ze tegen haar vriendinnen:
‘Ik las het op Facebook. Ze hadden een feestje en…’

Natuurlijk vinden mensen het fijn als ze ergens bij horen. Het liefst worden we voor alle feestjes uitgenodigd. Al zeggen we dat dat niet zo is. Iedereen wil in een kring zitten op een verjaardag. Of gezellig naar een kinderfeestje en van tevoren bedenken wat je de jarige gaat geven. Want iedereen wil ook goed voor de dag komen. Mensen willen elkaar laten zien: ‘kijk eens! Ik heb het goed’.

Soms worden we niet uitgenodigd voor een feestje. We kunnen ons afvragen of het leuk is om te lezen dat anderen een feestje vieren waar jij niet bij hoort. We kunnen ons ook afvragen of dat iets met Facebook te maken heeft. Natuurlijk is het nu makkelijker om te zien dat er feestjes worden gevierd. En je weet dan ook heel goed of jij daar wel of niet bij hoort. Maar ergens bij willen horen, hoort bij de basisbeginselen van de mens. Mensen halen daar een stuk zelfwaardering, zelfvertrouwen vandaan waardoor ze zich happy voelen. Als je dus merkt dat je ongelukkig wordt van ‘al die blije mensen’ op Facebook, realiseer je dan dat iedereen de behoefte heeft om ergens bij te horen. En dan ook het liefst waardering en respect ontvangen van anderen. Dus druk maar gewoon op die like-button. En mocht je al die feestjes helemaal niet trekken, dan haal je toch gewoon die app van je telefoon. Of je drukt op de mute-knop van chronische feestneuzen. Maak er vooral voor jezelf een feestje van.

Muteknop Facebook alles staat op internet

 

En? Wanneer komt de tweede?

En? Wanneer komt de tweede?

Moeder tovenaar - Stoere Schrijfster

Ik kreeg de vraag al toen ik net uit de OK kwam en Tijl gecontroleerd werd op rare afwijkingen*.
‘En? Wanneer komt de tweede?’
En dat terwijl ik jaren had moeten omgaan met de vraag:
‘En? Wanneer komt er bij jullie een baby?’
of:
‘Jij mag wel eens opschieten als je nog wat wilt’.

Ik heb me voorgenomen me hier niet meer aan te storen. Mensen vragen het gewoon. Uit nieuwsgierigheid. Omdat ze niets beters te doen hebben en er niet bij stil staan dat zo’n vraag ongepast en ongewenst kan zijn.
Misschien is het een vraag waar iemand even niet op zit te wachten omdat diegene zelf wel wil, maar zijn partner niet.
Misschien wil het helemaal niet lukken. Een tweede. Misschien is een zeer gewenste zwangerschap net afgebroken als u de vraag stelt, wordt IVF niet meer vergoed of vind je het wel prima zo. Één kind. Dat kan. Dat mag en daar heb ik geen oordeel over.
Hoe dan ook; vraag het gewoon niet. Het is privé, gevoelig en persoonlijk.

In 2014 ga ik proberen me niet meer te storen aan dit soort vragen. Ik kan u niet beloven dat dat lukt.

Ik vind het namelijk nog steeds zo ongepast.
Werkelijk onfatsoenlijk.
En dan te bedenken dat het in Nederland echt onbetamelijk is om te vragen wat iemand verdient.
Die vraag heb ik liever. Echt waar.

*Bij wijze van spreken! Maar die vraag kwam. Heel snel.

Moeke

Moeke

Moeke Stoere Schrijfster

Ik ben aan het schrijven en heb een naam nodig. Een naam voor een echte ‘moeke’. 
Zo’n echte oermoeder. Begrijpt u? Zo’n moeder die het niet erg vindt dat het kind lekker in de tuin graaft, zijn (dure) kleertjes heel vies maakt en lekkere gezonde pap krijgt ’s ochtends. Een moeke kookt niet met pakjes en geeft haar geld verstandig uit.
Het is een moeder die niet teveel voor zichzelf eist, niet vaak naar de schoonheidsspecialist gaat en op gezonde schoenen over het erf loopt.
Hoe heet zo’n moeder? En nee, ik ga haar geen ‘Annie’ noemen. Dat is mijn eigen, enige echte, non-fictie moeder.

Meisjes van drie

Meisjes van drie

Ik denk dat dit mijn eerste jeugdherinnering is. Ik was drie. Hooguit. Met een prachtig, glimmend nieuw fietsje met zijwieltjes reed ik achter het huis rond. Mijn ouders waren met een verbouwing bezig achter het huis. ‘Aefke, je mag daar niet fietsen!’, riep mijn vader.
‘Aefke kan hier wel fietsen!’, riep ik eigenwijs.

(meer…)

‘Wij houden niet van lenen’

‘Wij houden niet van lenen’

 

Als klein meisje kon ik me al uren vermaken met boeken. Als ik met mijn ouders mee moest op saaie koffievisite, dook ik in de boekenkast en pakte een boek dat me mooi leek. Zo kon ik me uren aan een hoekje van de keukentafel vermaken. Goedbedoelde opmerkingen van volwassenen: ‘Wat ben jij toch mooi aan het lezen’, vond ik irritant. Dan werd ik acuut uit mijn concentratie en fictieve droom gehaald.

(meer…)