Schelden op Whatsapp

Schelden op Whatsapp

whatsapp alles staat op internet

Respectloos. Dat ben je als je geen of te weinig respect voor een ander hebt. Sommige mensen vinden dat anderen respect verdienen vanwege hun functie, zoals politieagenten of brandweermannen. Anderen verdienen respect op grond van hun status. Respectloos ben je ook als je iemand uitscheldt op WhatsApp. Als je in je eigen, veilige omgeving, afschuwelijke woorden naar iemands smartphone slingert. Volgens mij is respect niets meer of minder dan iemand in zijn waarde laten. Iedereen verdient respect. Iemand respecteren wil zeggen dat je rekening met iemand houdt, hem of haar accepteert en de ruimte laat om zichzelf te zijn. Zowel online als offline. Respect wordt vaak verward met bewondering: ‘Respect man!’

Zes pittige lesuren

Laatst gaf ik les op een school. Zes brugklassen hadden een themadag over mediawijsheid. Ik had me voorbereid op zes pittige lesuren. Uren waarin de orde bewaakt moest worden, leerlingen te laat en onverschillig binnen zouden lopen. Momenten waarop ik de les even stil zou moeten leggen omdat niemand luisterde. De brugklassers zouden niet van hun mobieltje af te trekken zijn en onderling grinniken om dat wat er op hun schermpje te zien was.

In plaats daarvan waren alle leerlingen op tijd. Ze leverden hun telefoontje in bij de juf, die ze in een grote bak deed. Niemand protesteerde. In één van de zes lessen zat er een jongen op zijn iPad te kijken. ‘Wil je die zometeen even wegleggen?’, vroeg ik.
‘Sorry mevrouw’, zei hij terwijl hij de tablet weglegde.

Menslievende mediamakers

Tijdens de lesuren wisten de leerlingen te vertellen dat online schelden net zo respectloos is als in real life. Ze stuurden allemaal geen filmpjes door waarop geweld te zien was. Als ze een foto online wilden zetten van iemand anders, zouden ze dat altijd eerst vragen. Feiten werden gecheckt en ze zouden op internet nooit onzin verkopen. Iedereen zou eerlijk zijn. Ik had zes klassen vol menslievende mediamakers getroffen.

Uitschelden op de whatsapp

Dat het in de klassen niet altijd rozengeur en maneschijn was, bleek even later. Tussen twee lessen door kwam er een jongetje naar me toe, samen met zijn docent. Hij wilde me iets voorleggen. ‘Gisteravond kreeg ik ineens allemaal Whatsappjes van vreemde kinderen’, vertelde hij. ‘Ze scholden me uit voor K-mongool’.

Ik weet dat er online gepest wordt en ook dat er pittige termen de cloud door vliegen. Een scheldend kind zit natuurlijk veilig achter zijn eigen smartphone en de ander kan niet terugslaan. Toch schrok ik ervan. Ik sprak er even met hem over en vroeg hem of hij zijn ouders wilde inlichten. Dat wilde hij. Nog enigszins van mijn stuk, startte ik met de volgende les.

Het nieuwe tongzoenen

In de docentenkamer ving ik later op dat de meeste leerlingen het de normaalste zaak van de wereld vinden om naaktfoto’s rond te sturen. Dit wordt ook wel ‘het nieuwe tongzoenen’ genoemd.  Ik kan niet voor anderen spreken, maar weet wel dat ik het niet normaal vind. Wij moeten onze kinderen beschermen. Het puberbrein is er nog niet voor gemaakt om consequenties op de lange termijn in te kunnen schatten. Een puber realiseert zich echt niet dat het niet handig is om een naaktfoto rond te sturen, laat staan dat hij zich realiseert wat het met de ander doet. Kinderen en jongeren moeten het van ons leren. Als wij het al normaal vinden dat er gescholden wordt op WhatsApp en dat er naaktfoto’s rondgestuurd worden, wat leren wij hen dan over (online) respect? Sexting is onuitwisbaar. Net zoals een tatoeage. Wij moeten jongeren daarop wijzen, in plaats van het ‘normaal’ te vinden dat er een sexy foto van je 14-jarige dochter op internet rondzwerft. Vaak hoor ik: ‘Maar jongeren doen er zelf heel normaal over’. Natuurlijk doen zij zichzelf stoerder voor dan ze zijn. Dat deden wij vroeger ook…

Bewondering voor de jongen die naar me toekwam om het WhatsApp-probleem voor te leggen. En bewondering voor alle kinderen van nu. Opgroeien in een tijd met zoveel mogelijkheden, digitaal of niet, is geweldig. Maar het kan ook knap lastig zijn.

 

Deze column is ook verschenen op mediawijzer.net 

Mediawijsheid: iPatten op de bank

Mediawijsheid: iPatten op de bank


Mediawijsheidstips kind opvoeding

Ik haalde Tijl met 40 graden koorts van het dagverblijf. Niet dat ‘ze’ altijd meteen de moeder bellen. Nee hoor. Bovendien zijn we blij met twee kinderen die nauwelijks ziek zijn. Maar af en toe is het raak en moet ik mijn werk thuis afmaken omdat ik het kantoor overdag in de steek laat. Voor mijn koortsige kind.
Thuisgekomen legde ik het brandende kacheltje op de bank. ‘Vroeger’ werd ik door mijn moeder resoluut in bed gestopt. Een ziek kind hoorde in bed en vooral niet gezellig in de kamer. Ik vind het fijn om mijn kind te zien als hij ziek is.
‘Wil je een boekje lezen?’, informeerde ik bij de zieke terwijl ik hem met een dekentje toedekte.
Hij schudde zijn hoofd.
‘Een soepstengel?’, hij knikte moeizaam.
‘Stengel’, zei hij zacht.
Lekker ook, al dat gekruimel op de bank. Maar bij ziekte gelden andere regels.
Toen ik naar de keuken liep, hoorde ik zacht gekerm vanaf de bank.
‘Pet…’
‘Wat zeg je schatje?’
‘Eipet… Eipet…’
‘Natuurlijk liefje. De iPad’.
Ik gaf hem het Apple-product en zette een filmpje aan. Zonder toezicht keek hij een paar minuten naar Bumba, toen bracht ik hem een soepstengel en een bekertje Roosvicee.
Tijl bracht de hele middag op de bank door. Hij zat met plakkerige Roosvicee-handjes aan de iPad en bekruimelde de bank met soepstengelkruimels.
We zwegen van geluk.

______________________________
Drie mediawijsheidtips om eventueel aan uw laars te lappen tijdens ziekte:

1 Laat uw kind niet onbeperkt op de iPad spelen. Let wel: schermtijden zijn een richtlijn. Geen heilige graal. Bovendien is het belangrijker wát een kind achter het scherm doet dan hoelang hij zich ermee vermaakt.
2 Laat uw kind niet alleen met de iPad. Niet alleen uit logistieke redenen (een iPad – of andere tablet – kost veel geld en het is jammer als deze kapot gegooid wordt door uw smijtgrage peuter/kleuter), maar het is ook belangrijk om te zien wat er op het scherm gebeurt. Advertenties die YouTube laat zien bij Bumba, zijn niet altijd geschikt voor onze jonge kijkbuiskinderen.
3 Doe samen iets actiefs op de iPad in plaats van op de bank te hangen met een filmpje van Bumba of Sesamstraat. Download eens een hele leuke, doch mediawijze en leerzame app. 

Veel plezier!
Uhm.. beterschap.

Bloedjes van kinderen

Bloedjes van kinderen

Fokke en Sukke

Bij de bloedprikker.

‘Hoever ben je?’
’23 weken’.
Ze steekt de naald in mijn arm.
‘Eerste?’
‘Nee, de tweede’.
Het bloed stroomt in het buisje.
‘Hoe oud is de eerste?’
’15 maanden’.
‘Ach, dat heb je snel gedaan! Leuk hoor. Zo kort op elkaar’.
‘Zeker’.
‘Ja, nú is het nog leuk’.
Ze haalt de naald uit mijn arm.
‘Als ze straks gaan studeren, is het alleen maar duur’.

Ik duwde het watje op mijn slagader.

En? Wanneer komt de tweede?

En? Wanneer komt de tweede?

Moeder tovenaar - Stoere Schrijfster

Ik kreeg de vraag al toen ik net uit de OK kwam en Tijl gecontroleerd werd op rare afwijkingen*.
‘En? Wanneer komt de tweede?’
En dat terwijl ik jaren had moeten omgaan met de vraag:
‘En? Wanneer komt er bij jullie een baby?’
of:
‘Jij mag wel eens opschieten als je nog wat wilt’.

Ik heb me voorgenomen me hier niet meer aan te storen. Mensen vragen het gewoon. Uit nieuwsgierigheid. Omdat ze niets beters te doen hebben en er niet bij stil staan dat zo’n vraag ongepast en ongewenst kan zijn.
Misschien is het een vraag waar iemand even niet op zit te wachten omdat diegene zelf wel wil, maar zijn partner niet.
Misschien wil het helemaal niet lukken. Een tweede. Misschien is een zeer gewenste zwangerschap net afgebroken als u de vraag stelt, wordt IVF niet meer vergoed of vind je het wel prima zo. Één kind. Dat kan. Dat mag en daar heb ik geen oordeel over.
Hoe dan ook; vraag het gewoon niet. Het is privé, gevoelig en persoonlijk.

In 2014 ga ik proberen me niet meer te storen aan dit soort vragen. Ik kan u niet beloven dat dat lukt.

Ik vind het namelijk nog steeds zo ongepast.
Werkelijk onfatsoenlijk.
En dan te bedenken dat het in Nederland echt onbetamelijk is om te vragen wat iemand verdient.
Die vraag heb ik liever. Echt waar.

*Bij wijze van spreken! Maar die vraag kwam. Heel snel.